Toen ik pas was beland in een grote gemeente (lees groot dorp) van Nederland en over het voetpad liep, keek ik heel verbaasd op. Voorbijgangers, onbekenden, knikten en zegden goeiedag. Zowat iedereen dus. Dat doen Belgen nooit.
Eerst was dit aangenaam, zo vriendelijk! Mettertijd echter dacht ik daar anders over. Ik loop met name doorgaans te denken en te dromen op straat. Daardoor bemerk ik soms gewoon geen voetgangers op. Die dachten zelf dat ik hen negeerde of ontweek en dat nam men niet.
Het gedag zeggen werd opdringerig, verplicht. Ik keek dan uit mijn gepeins op en zag een kwaad gezicht.. Je moet er dus je gedachten bijhouden om telkens te letten op voorbijgangers die je niet mag vergeten te groeten, want dan ben je onbeleefd. Dat opletten vind ik dan weer inspanning. De eerste indruk van die gewoonte is dus helemaal weg. Hoe vriendelijk het ook lijkt, het werd een plicht en, ik loop liever te dromen op straat.
Categorie: belgen, groeten, nederlanders, voetpad
