Opa heeft twee enkels met een scheurtje waar gips omheen zit en oma lijdt aan de gevolgen van een besmetting met het varicellavirus. Aangezichtsverlmming. Bovendien is ze slapjes door een HB-gehalte van 5, waardoor ze zich doorlopend moe voelt en de grond onder haar voeten aanvoelt als een deinend scheepsdek.
Een dwarse kleindochter is komen logeren, deels voor straf, deels om af en toe een handje toe te steken. Ruim twee weken is ze voorbeeldig: heel beleefd voor haar doen en hulpvaardig. Ze doet boodschappen, met tegenzin, dat wel, Op die stomme fiets van oma wil ze niet. Kleindochter doet de boodschappen liever lopend. Gelukkig heeft haar vriend eveneens grootouders in Hoogvliet. Ze doen samen boodschappen, ze computeren en lopen van de ene grootmoeder naar de andere. Een vertederend, vijftienjarig stelletje.
J.l. donderdag staat kleindochter laat op, zoals gewoonlijk. Het regent een beetje en omdat ze jas noch vest heeft meegenomen stelt oma voor om even naar het winkelcentrum te gaan, waar Cool Cat uitverkoop houdt. Oma waarschuwt dat ze nog moeilijk loopt en stumperig doet op trapjes. “Erger je niet aan me, alsjeblieft. Na Cool Cat ga ik even uitrusten op een bankje en in die tussentijd kun jij even voor me naar AH.” Kleindochter vindt het best, zegt ze.
Bij Cool Cat maakt de muziek communiceren vrijwel onmogelijk. Kleindochter is de meeste tijd doende met haar mobieltje en elke keer als oma iets vraagt of zegt over een te passen kledingstuk, zegt kleindochter gebiedend: “Stil!” Nergens staat een stoel of bankje en terwijl kleindochter past hangt oma tegen een wandje of tafel. Ze loopt bijna de kassa voorbij omdat ze rondkijkt, wat haar op een snauw van kleindochter komt te staan. De mevrouw achter de kassa laat merken dat ze kleindochter onbeschoft vindt en oma niet krachtdadig genoeg. Goed bedoeld, maar oma wordt er de dupe van.
Buiten vindt oma gelukkig een bankje in de zon en kleindochter gaat de supermarkt binnen. Met een gezicht als een oorwurm komt ze na verloop van tijd naar buiten.
Ze wil niks meer! Ze loopt voor gek met die boodschappentas, beweert ze nijdig. Die gaat ze niet sjouwen want ze heeft al kramp in haar schouder en ze praat niet meer met oma en… Oma neemt de Cool Cat-tas in de ene hand, doet haar handtas erin en met de AH-tas in de andere hand slaat ze strompelend en wel de weg naar huis in. Om de tien meter stopt ze, verwisselt de ongelijke tassen en sukkelt verder. Ze geeft geen krimp, beklimt moeizaam het trapje naar de dijk en ziet kleindochter met een pesterig gezicht boven aan de trap op wacht staan.
Oma voelt zich vernederd maar houdt vol. Elke keer als ze stopt en de tassen van hand laat verwisselen ziet ze schuin rechtsachter de sportschoen van kleindochter, die nauwelijks een meter achter haar blijft lopen. Gebroken komt ze een half uur later thuis. Opa belt ex-schoondochter en eist dat kleindochter onmiddellijk opgehaald wordt. Oma krijgt een huilbui: kleindochter beschuldigt haar van misbruik, van gek doen onderweg en van geen rekening houden met haar: ze had nu eenmaal een chagrijnige bui vandaag. (sic!).
Later, bij het afscheid , is kleindochter, na de verwijten van moeder en stiefvader, ineens heel kleintjes en geeft opa en oma zelfs nog een knuffel. Dat oma dít zou doen had ze niet verwacht. “Soms hadden we het toch heel gezellig, hè?”, snift oma. Kleindochter knikt beschaamd. Pas als de auto de straat uitrijdt voelt oma hoe moe ze is. Nu, twee dagen later voelt haar lichaam nog steeds als na een flink pak slaag. Haar geest ook, trouwens.
Categorie: kleinkinderen
