2050

Woont u in 2050 aan zee of in zee? Woont u op een nieuw eiland voor de kust? Zwemmen er nog wel vissen in de zee? En hoe ziet uw auto er uit? Rijdt hij op zonne-energie of op biobrandstof? Is biobrandstof nog wel betaalbaar, of concurreert het teveel met de voedselvoorziening? En hoe staat het met uw Chinese les? Pikt u de nieuwe wereldtaal een beetje op?

De aardolie raakt op. Biobrandstof is geen oplossing, want van 150 kilometer rijden kan iemand in Afrika een maand eten. Voedseltekorten zijn er nu al. Nu zijn er 6 miljard mensen. In 2050 zijn dat er 9 miljard. Kunnen we al die monden nog voeden? Of ontstaan er wereldwijde voedseloorlogen?

Deze problemen kunnen we niet even snel oplossen. En er zijn uiteraard dagelijkse problemen die veel acuter zijn. Desalniettemin zijn er in Nederland mensen met een visie. Mensen die echte problemen durven aan te pakken. Mensen die de lange termijn onder ogen zien.

Zo eist de PVV in een nationaal spoeddebat de viering van het gezellige en oer-Hollandse kerstfeest voor de medewerkers van het Amsterdamse GVB. De oprichters van kwartjevankokterug.nu stellen de hoge benzineprijs aan de kaak. Want, wie wil tanken moet tegenwoordig eerst een tweede hypotheek afsluiten. Dankzij gerichte actie kunnen banken deze winstpost binnenkort op hun buik schrijven. De veiligheid van het franse volk wordt gewaarborgd door minister Ab Klink. Zijn paddoverbod moet de komende drie eeuwen minstens twee toeristen redden van de verdrinkingsdood. En onze nationale trots Rita Verdonk spant zich persoonlijk in voor het gestolen tasje van Germaine C. Met dat soort statements heb je geen politiek programma meer nodig.
Maakt u zich nog druk om de toekomst met zulke visionairen?

De volgende generatie

Wonen in Nederland is dikwijls op kamers met gemeenschappelijk gebruik van de keuken en het sanitair. Zo woonde ik bij het begin van mijn verblijf in Nederland.
Op een bepaalde dag word je geconfronteerd met de realiteit van de theorieen die je studeerde en in een tentamen met succes aflegde. Je denkt dan, ja, nu weet ik dat ook weer. Neen dus, de realiteit ligt bij de volgende generatie, de (mogelijke) gevolgen.

Ik ontmoette een nieuwe medehuurster met twee kleine kindjes en maakte een praatje ter kennismaking. Ondermeer kwam ter sprake mijn vraag of haar ouders nog leefden?
Mijn moeder niet meer, zegt ze. Een logische, niet ongepaste, gevolgvraag, zo dacht ik, was “Is uw vader alleen gebleven of koos hij voor een nieuw leven? Haar antwoord deed me de adem inhouden “Mijn vader was een vrouw”. Ik had ook 2 seconden nodig om te beseffen of ik het wel goed had gehoord… maar gelukkig deed mijn opleiding het nodige, neutrale jurist, gewoon professioneel luisteren, niet geschokt zijn, wij horen zo veel!
En, waarom ook, het is toch gewoon nu, huwelijken tussen vrouwen? Het staat gewoon in het wetboek.

Nu kreeg ik het vervolg van het verhaal te horen, de realiteit, tot wat het kan leiden. Er kwam een kindje, zij. Na twee jaar, een kindje van twee jaar, werd ze in een pleeggezin geplaatst! Er kwam zelfs nog een zus, en, idem dito. Als twee vrouwen een kind willen hebben dan is dat toch duidelijk gewild, anders, onverwacht, gaat niet, dat zie ik toch niet verkeerd. Na twee jaar werd het, werden zij, afgevoerd. Kon de biologische vader reageren? Wilde hij dat? Daarvan heb ik geen idee, ik bleef steken in de theorie.
Wat deze vrouw in haar vroeger leven meemaakte, met moeders en pleeggezin valt buiten dit bestek en is de lezers te besparen. Ze heeft nu zelf twee kinderen en treurig en hartverwarmend tegelijk was het om ze te horen zeggen “Ik ga mijn kinderen geven wat ik zelf miste, vooral veel liefde”

Ik ben zelf nu ik dit schrijf, 50 jaar met allerlei ervaringen maar dit was alweer een nieuwe, evenzo nieuw als de ingevoerde wetgeving van de tijd voor ik ze nu aanvullend studeerde en ook neerschreef in een tentamen, als een blinde papegaai. Van de generaties waarvan ik er nu eentje leerde kennen, de kinderen van twee vaders of twee moeders zal nog wel eens geschreven worden, ik kan me moeilijk voorstellen dat dat niet zo zou zijn.

Caroline’s kijk op: vakantie, vliegvelden en verrassende bejegeningen

Het begon gewoon, zoals elke vakantie. Afspraken met de kennissen die samen met ons deze reis zouden maken. Bespreken en ongeduldig toeleven naar de vertrekdatum. Oppas regelen voor de katten, weerberichten volgen. De drukke dagen voor ons vertrek: kleinkinderen, koffers opzoeken, inpakken … en tenslotte wegwezen! Eindelijk!
Vriendin J en ik voelen ons altijd al helemaal met vakantie als we, koffers op een karretje, eenmaal de drempel van Schiphol over zijn. Dan begint onze pret, ongeacht het vroege uur en het lange wachten bij de incheckbalie. Wij zijn op weg! Toch voelt het vanaf nu anders.We liepen daar, niets aan de hand. De bagage moest door sluisjes, wij door poortjes. Eerst J & N, daarna wij. Mijn neus kriebelde en ik groef in de linkerzak van mijn oude, witte jackje naar een zakdoek. Niets. Wel een gat. Verdorie! Ik ergerde me aan mezelf: was ik nu nog niet oud en wijs genoeg om voor het vertrek mijn kleding na te kijken, zodat ik die zak had kunnen repareren? Zou er iets doorheen gevallen zijn? Geld, een sleutel, wat dan ook?Mijn neus bleef kriebelen en nijdig groef ik dieper.
Opeens werd ik hardhandig uit de rij getrokken. “U hebt uw handen in uw zak! Hier komen, ik moet u fouilleren!” Het was een vrouw in uniform met blond, strak achterover getrokken haar, bleke ogen en een minachtende trek om de mond. Suffig bedacht ik (het was nog erg vroeg) dat het natuurlijk heel onbeleefd was: lopen met je handen in je zak Dat werd me als kind al verboden; soms naaide mijn moeder mijn zakken een poosje dicht. Verontschuldigend keek ik de vrouw aan en zei: “Sorry, er zit een gat in mijn zak en …”maar ze keek me zo ijzig aan dat de woorden in mijn mond bevroren.
“Hier komen!” snauwde ze en trok me nog verder opzij. Met priemende vingers, daarna met een soort strijkijzertje ging ze over mijn armen, rug, borst en benen. “Kietel niet zo!” protesteerde ik, maar mijn stem deed het niet goed.. Even later duwde ze me terug in de rij, naast mijn man die, nog slaperiger dan ik, niet-begrijpend had staan toekijken. “Ik móét dit doen!” snauwde ze met afgewende blik. Haar mannelijke collega stond erbij alsof hij blind, doof en stom was.
Verdwaasd liep ik verder, naar J & N, die niets gemerkt hadden. “Nou ja”, was hun reactie op mijn verslag, “Na 11 september moet dit wel!” En zo reageert iedereen. Is dat zo? Overdreef ik? Nee, het was niet om het fouilleren (maar een week later liep ik nog met blauwe plekken op mijn armen) maar om de onbeschofte benadering. Niet: “Mevrouw, wilt u …”Niet: “Neemt u mij niet kwalijk, maar, …”En waarom mij? Zie ik er uit als een zielig wijfje dat zich door een misdadige engerd iets in kleding, tas of koffer laat frommelen, al dan niet onder bedreiging? Of, en daar lijkt het meer op, hangt er boven mijn hoofd een tekstballon met: BELEEFDE BEHANDELING OVERBODIG! of VERDIENT GEEN RESPECT?
Op de heenreis zat ik naast een meisje met donker krulhaar en grote, schuwe ogen in een bleek weggetrokken gezicht. Onderweg weigerde ze eten en drinken. Ze trok de vreemd-gevormde capuchon van haar zwarte T –shirt over haar hoofd en sliep de hele reis. Ik vond het maar een verdacht typetje. Bolletjes slikster misschien? Maar ja, een kledingstuk zonder zakken: onschuldiger kon het toch niet!

Klein leed in Toscane

Antonia komt niet koken deze week. Dat is een teleurstelling. Een van onze redenen om elk jaar terug te keren naar hetzelfde dorp in de heuvels van Toscane, is haar kookkunst. Antonia houdt van eten en drinken en dat is haar ook aan te zien. Bol en blozend gaat zij kokend door het leven. Proevend en genietend.
Altijd als wij in het vakantiehuis aankomen, wacht zij ons stralend op met een prachtige Toscaanse maaltijd. Een prosecco als apritief; brusccheta’s met donkerrode rijpe pommedores, gesnipperde basilicum uit de tuin, overgoten met pure olijfolie uit de streek; zelfgemaakte ravioli met gebakken salie en knoflook; flinterdunne kalflapjes ‘con limone’. Het culinaire evenement wordt altijd afgesloten met tiramisu ‘di nonna’. Een beter begin van de vakantie bestaat niet.

Maar dit jaar laat Antonia verstek gaan. Haar zoon heeft een behandeling moeten ondergaan en is nog niet geheel hersteld. Ze wil hem niet alleen laten. Mario is twaalf en klein en heel dik. De afgelopen maanden begonnen de hormonen op te spelen in zijn puberlichaam. Hij kreeg zelfs een paar forse borsten. Zijn moeder maakte zich ernstig zorgen en sleurde hem mee naar de plastisch chirurg. Ze wil geen homo als zoon dus die borsten moesten weg. De specialist wist wel een oplossing: liposuctie. Kleine ingreep, 3000 euro contant, vooraf te betalen. Gegarandeerd een platte jongensborst. Daar had Antonia al haar spaarcentjes wel voor over. De operatie was gelukt, maar Mario moest nog even bijkomen.

Vlak voor onze terugreis naar Nederland komen we haar tegen in het dorp. Ze is opgelucht en blij, haar enig kind is ‘ontsnapt aan homoseksualiteit’ en zal een echte man worden later. Hij is wel nog veel te dik, zij ook trouwens, dus nu moeten ze naar de sportschool en op dieet, had de chirurg gezegd.
Volgend jaar komt ze weer voor ons koken.

Progressief op een homoboot

Vandaag wordt weer eens bewezen hoe progressief en ruimdenkend Nederland wel niet is. Iedereen vaart mee. Leernichten op de leernichtenboot. Madonnanichten op de madonnanichtenboot. En songfestivalnichten op de songfestivalnichtenboot. Iedereen netjes in zijn eigen hokje.

Dat een groot deel van de homo’s zich helemaal niet thuis voelt in die oubollige hokjes, ontgaat de homobeweging al jaren. Die vecht al sinds de oorlog voor hetzelfde recht om in een leren broek op een boot te mogen staan. Dat was vlak na de tweede wereldoorlog heel revolutionair. De standpunten van de SGP waren in 1918 ook heel revolutionair.

Volgens het COC, de belangenvereniging van stereotiepe homo’s, moeten homo’s zich helemaal niet gestigmatiseerd voelen door die botenparade. Op het zomercarnaval wordt immers ook met halfnaakte ledematen geschudt. En daar hoor je ook niemand over stigmatisering van hetero’s. Dat is waar. Maar het zomercarnaval wordt dan ook niet gebracht als politiek statement.

Volgens de organisatie is het ,,nog steeds geen vanzelfsprekendheid dat homoseksuele mannen en lesbische vrouwen zich in al hun verscheidenheid kunnen laten zien”. Maar van die verscheidenheid zie ik nou juist zo weinig terug bij de gay pride. Ieder jaar komen alleen maar dezelfde uitgekauwde karikaturen voorbij.

Van feestjes houd ik ook. Dus ik wil zeker niemand zijn feestje ontnemen. Maar houd dan wel op met schreeuwen dat het allemaal zo belangrijk is voor de bevrijding van homo’s. Stereotypen opgedrongen krijgen vind ik helemaal niet bevrijdend. Laat de nichten in Amsterdam vooral hun feestje houden. En laat mij en alle andere homo’s in Nederland dan vooral ook lekker zichzelf zijn.