Antonia komt niet koken deze week. Dat is een teleurstelling. Een van onze redenen om elk jaar terug te keren naar hetzelfde dorp in de heuvels van Toscane, is haar kookkunst. Antonia houdt van eten en drinken en dat is haar ook aan te zien. Bol en blozend gaat zij kokend door het leven. Proevend en genietend.
Altijd als wij in het vakantiehuis aankomen, wacht zij ons stralend op met een prachtige Toscaanse maaltijd. Een prosecco als apritief; brusccheta’s met donkerrode rijpe pommedores, gesnipperde basilicum uit de tuin, overgoten met pure olijfolie uit de streek; zelfgemaakte ravioli met gebakken salie en knoflook; flinterdunne kalflapjes ‘con limone’. Het culinaire evenement wordt altijd afgesloten met tiramisu ‘di nonna’. Een beter begin van de vakantie bestaat niet.
Maar dit jaar laat Antonia verstek gaan. Haar zoon heeft een behandeling moeten ondergaan en is nog niet geheel hersteld. Ze wil hem niet alleen laten. Mario is twaalf en klein en heel dik. De afgelopen maanden begonnen de hormonen op te spelen in zijn puberlichaam. Hij kreeg zelfs een paar forse borsten. Zijn moeder maakte zich ernstig zorgen en sleurde hem mee naar de plastisch chirurg. Ze wil geen homo als zoon dus die borsten moesten weg. De specialist wist wel een oplossing: liposuctie. Kleine ingreep, 3000 euro contant, vooraf te betalen. Gegarandeerd een platte jongensborst. Daar had Antonia al haar spaarcentjes wel voor over. De operatie was gelukt, maar Mario moest nog even bijkomen.
Vlak voor onze terugreis naar Nederland komen we haar tegen in het dorp. Ze is opgelucht en blij, haar enig kind is ‘ontsnapt aan homoseksualiteit’ en zal een echte man worden later. Hij is wel nog veel te dik, zij ook trouwens, dus nu moeten ze naar de sportschool en op dieet, had de chirurg gezegd.
Volgend jaar komt ze weer voor ons koken.
