Wonen in Nederland is dikwijls op kamers met gemeenschappelijk gebruik van de keuken en het sanitair. Zo woonde ik bij het begin van mijn verblijf in Nederland.
Op een bepaalde dag word je geconfronteerd met de realiteit van de theorieen die je studeerde en in een tentamen met succes aflegde. Je denkt dan, ja, nu weet ik dat ook weer. Neen dus, de realiteit ligt bij de volgende generatie, de (mogelijke) gevolgen.
Ik ontmoette een nieuwe medehuurster met twee kleine kindjes en maakte een praatje ter kennismaking. Ondermeer kwam ter sprake mijn vraag of haar ouders nog leefden?
Mijn moeder niet meer, zegt ze. Een logische, niet ongepaste, gevolgvraag, zo dacht ik, was “Is uw vader alleen gebleven of koos hij voor een nieuw leven? Haar antwoord deed me de adem inhouden “Mijn vader was een vrouw”. Ik had ook 2 seconden nodig om te beseffen of ik het wel goed had gehoord… maar gelukkig deed mijn opleiding het nodige, neutrale jurist, gewoon professioneel luisteren, niet geschokt zijn, wij horen zo veel!
En, waarom ook, het is toch gewoon nu, huwelijken tussen vrouwen? Het staat gewoon in het wetboek.
Nu kreeg ik het vervolg van het verhaal te horen, de realiteit, tot wat het kan leiden. Er kwam een kindje, zij. Na twee jaar, een kindje van twee jaar, werd ze in een pleeggezin geplaatst! Er kwam zelfs nog een zus, en, idem dito. Als twee vrouwen een kind willen hebben dan is dat toch duidelijk gewild, anders, onverwacht, gaat niet, dat zie ik toch niet verkeerd. Na twee jaar werd het, werden zij, afgevoerd. Kon de biologische vader reageren? Wilde hij dat? Daarvan heb ik geen idee, ik bleef steken in de theorie.
Wat deze vrouw in haar vroeger leven meemaakte, met moeders en pleeggezin valt buiten dit bestek en is de lezers te besparen. Ze heeft nu zelf twee kinderen en treurig en hartverwarmend tegelijk was het om ze te horen zeggen “Ik ga mijn kinderen geven wat ik zelf miste, vooral veel liefde”
Ik ben zelf nu ik dit schrijf, 50 jaar met allerlei ervaringen maar dit was alweer een nieuwe, evenzo nieuw als de ingevoerde wetgeving van de tijd voor ik ze nu aanvullend studeerde en ook neerschreef in een tentamen, als een blinde papegaai. Van de generaties waarvan ik er nu eentje leerde kennen, de kinderen van twee vaders of twee moeders zal nog wel eens geschreven worden, ik kan me moeilijk voorstellen dat dat niet zo zou zijn.
Categorie: adoptie, kinderen, pleeggezin
